بالفور بیتی؛ ساخت‌وساز در جهانی پر حاشیه

0
39

آوازه‌ ۱۰۸ ساله
بیش از یکصد سال پیش، شرکت بالفور بیتی (Balfour Beatty) فعالیت خود را در بریتانیا آغاز کرد. این کمپانی چندملیتی که در زمینه ساخت‌وساز، خدمات حرفه‌ای ساختمانی، خدمات پس از بهره‌برداری و سرمایه‌گذاری در زمینه ساخت‌وساز فعالیت می‌کند در سال ۱۹۰۹ توسط جرج بالفور و اندرو بیتی بنیانگذاری شد. دفتر مرکزی بالفور بیتی در لندن قرار دارد و عمده فعالیت آن در سراسر جهان گسترده است. ۱۲ شرکت زیرمجموعه این برند پرآوازه ثبت شده که در زمینه سدسازی، راه‌سازی، ساخت فرودگاه، بندرگاه و اسکله، تونل‌، پل و ساخت ساختمان‌های درمانگاهی فعال هستند.

بالفور بیتی
بالفور بیتی

نخستین جرقه‌ها
شرکت بالفور بیتی، در سال ۱۹۰۹ با سرمایه اولیه ۵۰هزار پوند، که در آن زمان سرمایه قابل توجهی محسوب می‌شد، از سوی جرج بالفور و اندرو بیتی گشایش یافت. جرج بالفور مهندس الکترونیک و مکانیک و اندرو بیتی حسابدار بود. این دو زمانی با هم آشنا شدند که در حال کار بر روی شعبه لندن برند آمریکایی جی‌جی وایت و کمپانی (JG & Company) بودند. نخستین پروژه‌های این کمپانی تأمین برق ترامواهای لندن بود اما با شروع جنگ جهانی اول ساخت اردوگاه‌های نظامی در دستور کار متخصصان شرکت قرار گرفت. جرج بالفور که در سال ۱۹۱۸ به نمایندگی مجلس عوام انگلیس برگزیده شده بود در پروژه ملی خطوط برق بریتانیا نقش فعالی داشت. او به اتفاق اندرو بیتی برای تأمین مالی پروژه، شرکت پاور سکیوریتیز (Power Securities) را تأسیس کرد. این دو شرکت در پروژه برق‌رسانی اسکاتلند و ساخت تونل‌ها و ساختمان متروی زیرزمینی لندن مشارکت فعال داشتند.

گسترش در بیرون مرزها
بالفور بیتی در سال ۱۹۲۴ کارهایش را به بیرون از بریتانیا گسترش داد و در پروژه‌های برق‌-آبی (hydro-electric) شرق آفریقا حضور یافت. با گسترش فعالیت‌های برون‌مرزی، پای این شرکت انگلیسی به پروژه‌های برق‌رسانی در ایتالیا، اسپانیا، هندوستان، آرژانتین، اروگوئه و عراق کشیده شد. پس از جنگ جهانی دوم با مرگ اندرو بیتی در سال ۱۹۳۴ و جرج بالفور در سال ۱۹۴۱ آینده شرکت در هاله از ابهام قرار گرفت. اما اجرای پروژه‌های ایستگاه‌های برق و ایستگاه‌های راه‌آهن دوباره شرکت را به عرصه کارهای بزرگ کشاند.

تحول در کار و نام
در سال ۱۹۶۹ شرکت کابل‌سازی بی‌آی‌سی‌سی (BICC) شرکت پاور سکیوریتی را خرید و با همکاری بالفور بیتی در زمینه فعالیت‌های برق‌رسانی مشغول شد. اما طی توافقی که در سال ۱۹۶۸ صورت گرفت، بی‌آی‌سی‌سی فعالیت‌های خود در عرصه برق‌رسانی متوقف کرد و به ساخت پروژه‌های ساختمانی گام گذاشت. در سال ۲۰۰۰ طی توافقی نام کمپانی به بالفور بیتی تغییر کرد و پروژه‌های زیادی را در بریتانیا و خارج از این کشور اجرا کرد.

آغاز ادغام‌های بزرگ
بالفور بیتی از سال ۲۰۰۰ به بعد با خرید شرکت‌ها و کمپانی‌های کوچک‌تر یا ورشکسته شروع به گسترش فعالیت‌های خود کرد. این شرکت در سال ۲۰۰۸ کمپانی نظامی آمریکایی جی‌ام‌اچ (GMH Military Housing) را به مبلغ ۱۸۰ میلیون پوند، کمپانی انگلیسی دین‌انددیبال (Dean & Dyball) را به مبلغ ۴۵ میلیون پوند، در سال ۲۰۰۹ شرکت آمریکایی پارسونز برینکرهوف (Parsons Brinckerhoff) را به مبلغ ۶۲۶ میلیون دلار، در سال ۲۰۱۰ شرکت هالسال گروپ (Halsall Group) را به مبلغ ۳۳ میلیون پوند، کمپانی ورشکسته بریتانیایی راک پی‌ال‌سی (Rok plc) را به مبلغ ۷ میلیون پوند، در سال ۲۰۱۱ هووارد اس رایت (Howard S. Wright) یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های ساختمانی غرب آمریکا را به مبلغ ۵۸ میلیون پوند، شرکت فعال در پروژه‌های آب و فاضلاب آمریکا فرو کان کانستراکشن (Fru-Con Construction) را به مبلغ ۱۲ میلیون پوند و در سال ۲۰۱۳ شرکت مهندسی مشاور آمریکایی ساب‌سرفیس گروپ (Subsurface Group) را خرید و زمینه کاری خود را به نحو چشم‌گیری گسترش داد. در سال ۲۰۱۴ کمپانی بالفور بیتی ۳ پیشنهاد شرکت کاریلیون (Carillion) دیگر غول صنعت ساختمان بریتانیا برای ادغام را به مبلغ ۲،۱ میلیارد پوند رد کرد. بالفور بیتی در سال ۲۰۱۴ شرکت پارسونز برینکرهوف (Parsons Brinckerhoff) را که در سال ۲۰۱۰ به مبلغ ۶۲۶ میلیون دلار خریده بود به کمپانی دبلیواس‌پی گلوبال (WSP Global) به مبلغ ۱،۲۴ میلیارد دلار فروخت.

اعتباری که آسیب دید
وقوع ۳ اتفاق به اعتبار شرکت بالفور بیتی آسیب‌های جدی زد. اتفاق نخست مربوط به حادثه قطار هاتفیلد (Hatfield rail crash) در سال ۲۰۰۰ بود که ۴ کشته و بیش از ۷۰ مجروح به جای گذاشت. دادگاه در سال ۲۰۰۵ شرکت بالفور بیتی را به عنوان کارفرمای پروژه مقصر شناخت و ۱۰میلیون پوند جریمه و غرامت برای آن در نظر گرفت. اتفاق دوم مربوط به حقیقتی تلخ بود که در سال ۲۰۰۹ جامعه کارگری بریتانیا را در شوک فرو برد. واقعیت این بود که در سال ۱۹۹۳ نهادی که بعداً غیرانتفاعی عنوان شد تا سال ۲۰۰۹ اطلاعات محرمانه مربوط به کارگران ساختمانی شامل عضویت در اتحادیه کارگری و گرایش‌های سیاسی آن‌ها را جمع‌آوری می‌کرد و آن‌هایی که مسئله‌ساز بودند را در فهرست سیاه قرار می‌داد. وقتی در سال ۲۰۰۹ وجود چنین نهادی افشا شد و نام بالفور بیتی در بین کمپانی‌های همکار این پروژه به چشم آمد و خشم عمومی، ۱۲ شرکت زیرمجموعه برند بالفور بیتی را دامن‌گیر کرد. هرچند کارگرانی که در فهرست سیاه قرار گرفته بودند به دادگاه شکایت بردند اما نتوانستند کمپانی را محکوم کنند. با این وجود کمپانی از سوی دادگاه حقوق بشر اروپا و پارلمان اسکاتلند مجرم شناخته شد و اعتبارش به شدت آسیب دید. پس از آن هرچند کمپانی کوشید با برجسته کردن مفهوم برده‌داری مدرن (UK’s Modern Slavery Act) بخشی از آسیب‌های محیط کار را برای کارگران کاهش دهد و با کارهایی همچون آگاه کردن کارگران از حقوق قانونی، خدمات مدنی، بهداشت و بیمه، نوع رفتار در محیط کار، ضرورت اخذ ویزا از کارگران مهاجر، قراردادهای کاری، و… اعتبار خود را بازیابد. اما روزنامه گاردین در ۱۳ آوریل ۲۰۱۶ در گزارشی مدعی شد که شرکت بالفور بیتی که در پروژه‌های ساخت‌وساز کشور قطر مربوط به مسابقه‌های جام جهانی ۲۰۲۰ مشغول کار است حقوق کارگران مهاجر را نقض کرده است. پرداخت حقوقی پایین‌تر از میزان رسمی و قید شده در قرارداد، کسر حقوق در صورت مریض شدن، پرداخت هزینه‌های بیمارستانی بالاتر از ۲۰ پوند توسط خود کارگر، اقامت بیش از ۴ کارگر در یک اتاق، اقامت اجباری، وضعیت اسفناک کمپ‌های استراحت، ضبط پاسپورت و ممانعت از خروج، برخورد شدید در صورت اعتراض و… از جمله مواردی بود که در گزارش گاردین قید شده بود و سپس در گزارش‌های سایر رسانه‌ها مورد تأئید قرار گرفت.

کارهای برجسته
شرکت بالفور بیتی در طول بیش از یکصد‌سال فعالیت حرفه‌ای پروژه‌های بسیار مهم و ارزشمندی را به سرانجام رسانده است. سد چرچیل (Churchill Barriers) در جزایر اورکنی (Orkney) در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴، بند کیلدر (Kielder Dam) در شمال انگلیس سال ۱۹۸۲، راه‌آهن داکلند (Docklands Light Railways) در لندن سال ۱۹۸۵ ، اتوبان ام۲۵ (M25 motorway) پیرامون لندن در سال ۱۹۸۶، تراموای شیفلد (Sheffield Supertarm) در سال ۱۹۹۴، سد خلیج کاردیف (Cardiff Bay Barrage) در سال ۱۹۹۹، بازسازی درمانگاه سلطنتی ادینبورگ (Royal Infirmly of Edinburgh) در سال ۲۰۰۳، بیمارستان دانشگاه لندن (University College London Hospital) در سال ۲۰۰۵، پل یادبود سیکورسکی (Igor I. Sikorsky Memorial Bridge) در آمریکا سال ۲۰۰۶، دبی مال (Dubai Mall) در سال ۲۰۰۸، مرکز کاپیتول کنگره آمریکا (United States Capitol Visitor Center) در سال ۲۰۰۸، بیمارستان ملکه الیزابت (Queen Elizabeth Hospital Birmingham) در بیرمنگام در سال ۲۰۱۰ و دانشکده مهندسی دانشگاه شفیلد (The Diamond, University of Sheffield) در سال ۲۰۱۵ از جمله آن بوده است.

الماس شفیلد

الماس شفیلد

یکی از سازه‌های چشم‌نواز ساخته شده به‌دست شرکت بالفور بیتی، دایموند (The Diamond, University of Sheffield) یا دانشکده مهندسی دانشگاه شفیلد انگلستان است که شرکت معماری توئلو آرچیتکتس (Twelve Architects) آن را طراحی کرد و شرکت بالفور بیتی آن را ساخت. این پروژه در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و در سال ۲۰۱۵ درهای آن بر روی دانشجویان مهندسی گشوده شد. بودجه طراحی و ساخت این دانشکده ۸۱ میلیون پوند برآورد شد و عنوان گران‌ترین پروژه دانشگاه شفیلد را از آن خود کرد. نمای بیرونی این بنا از آلومینیوم، گالوانیزه و شیشه ساخته شده است که جذابیت زیادی به آن داده است. نام الماس نیز برگرفته از همین نماست. کنترل انرژی هوشمند این سازه از ویژگی‌های مهم آن است. کلاس‌های درس، اتاق‌های کنفرانس، ۱۹ لابراتوار آموزشی مختلف، اتاق رسانه. بیش از هزار فضای آموزشی به صورت تمام وقت برای دانشجویان تدارک دیده شده است. دایموند با حدود ۲۰هزار مترمربع مساحت گنجایش پذیرش ۵هزار دانشجو دارد. طراحی این پروژه هرچند جوایز متعددی را از آن خود کرد اما انتقادات زیادی نیز به خاطر نما، مکان‌یابی و طراحی پروژه به آن شده است و حتی عنوان بدترین طراحی سال (Carbuncle Cup) را از سوی مجله بیلدینگ دیزاین (Building Design) در سال ۲۰۱۶ از آن خود کرده است.

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید