الماسی از دنیای تیم برتون

0

شرکت توئلو آرشیتکتس (Twelve Architects) برند معماری و جهانی است که دفتر مرکزی آن در شهر لندن قرار دارد. تمرکز این شرکت بر طراحی‌ها و ساخت سازه‌های خاص، متفاوت و به‌یادماندنی است. این مجموعه در حوزه‌های مختلف آثار معماری داشته‌ است: عمومی، تجاری، مسکونی، حمل‌ونقل، آموزش، پژوهش، فرهنگ، سرگرمی، مراکز فروش و مراکز بهداشتی و درمانی. طراحان این شرکت در شروع هر پروژه پیش از پرداخت به هزینه‌ها و میزان بزرگی پروژه، اهداف اصلی طرح را درک می‌کنند و به آن چیزی می‌پردازند که خواست اصلی مشتری است. این شرکت براساس اصولی چون سادگی، توجه به جزئیات و کاربرد هوشمندانه مواد استوار شده است. معمولا روند طراحی پروژه در توئلو آرشیتکتس جالب و هیجان‌انگیز است و در نهایت تلاش می‌شود اثری ماندگار تحویل مشتری شود. در هر پروژه باید به ساختار و فرهنگ جامعه‌ای که بنا در آن ساخته می‌شود توجه کرد و به‌گونه‌ای عمل کرد تا طرح تکراری و قابل پیش‌بینی نباشد. مدیران شرکت سعی می‌کنند شرایطی مهیا کنند تا تمام کارکنان و شرکا و مشاوران بهترین عملکرد خود را ارائه کرده و در مسیر جلب رضایت کامل مشتری قرار گیرند.

یک جاه‌طلبی بزرگ

ساختمان استثنائی دایموند (Diamond)  به معنای الماس در دانشگاه شفیلد، در سال ۲۰۱۵ به مرحله بهره‌برداری رسید و تبدیل به نمادی شد که جاه‌طلبی، شکوه و بزرگی دانشگاه را نشان می‌دهد. به‌کمک دایموند، دانشگاه شفیلد توانست دانشکده مهندسی‌اش را با یک ساختمان منحصربه‌فرد و بی‌نظیر توسعه دهد.

طراحی دایموند برعهده شرکت توئلو آرشیتکتس بود و ساخت آن توسط شرکت بالفور بیتی (Balfour Beatty) انجام شد. این ساختمان در زمینی با وسعت ۱۹هزار و ۵۰۰مترمربع ساخته شده و شامل بخش‌های مختلفی از جمله آزمایشگاه‌های تخصصی مهندسی، سالن‌های کنفرانس و ارائه پروژه، کلاس‌های درس بزرگ، کارگاه‌ها، یک مرکز منابع آموزشی بزرگ و محیط‌های آموزشی متنوع برای ۵هزار دانشجو می‌شود. البته در کنار ایجاد فضای آموزشی برای دانشجویان، این سازه بخش‌هایی برای فعالیت‌های فارغ‌التحصیلان این رشته ایجاد می‌کند تا همین‌جا به پروژه‌های جدید خود بپردازند.

برای اولین بار در تاریخ است که یک دانشگاه برای گسترش دانشکده‌های خود چنین مبلغی را هزینه می‌کند. هزینه ۸۱میلیون پوندی دانشگاه شفیلد نشان می‌دهد که آنها قصد دارند به اولین دانشگاه مهندسی بریتانیا تبدیل شده تا سال ۲۰۲۱ گنجایش دانشکده مهندسی خود را دوبرابر کنند.

دنیای تیم برتون

نمای بیرونی دانشکده فوق‌العاده است. نمای شیشه‌ای با قاب‌هایی از جنس آلومینیوم انودایزشده که از بافت منطقه و نمای ساختمان‌های تاریخی مجاور الهام گرفته شده‌است. نکته اصلی در نمای این سازه همان بافت سلولی است که در رشته مهندسی تدریس می‌شود و نشان می‌دهد چطور ریزساختارهای فولاد در جریان پردازش، تغییر می‌کند. نمای خارجی سازه به‌اندازه‌ای منحصربه‌فرد است که از دورترین نما هر بیننده‌ای را متوجه حضورش می‌کند.

غرق در آموزش

وارد تالار اصلی دانشکده که شدید، با ستون‌ها و اشکالی مواجه می‌شوید که شاید مانند آن را تنها در فیلم‌های تیم برتون دیده باشید. کلاس‌های درس، آزمایشگاه‌ها و دفاتر در بخش شمالی و جنوبی بنا قرار گرفته ‌است و دیواره‌ها به‌شکلی طراحی شده که می‌توان پویایی و حرکت در بخش‌های مجاور را دید و کاملا در فضای آموزشی غرق شد. سیستم روشنایی داخل بنا به‌گونه‌ای طراحی شده که نور روز را شبیه‌سازی کند و میزهای مطالعه طبقه اول در زاویه‌ای قرار گرفته‌است که نور خورشید از طریق پنجره‌های شیشه‌ای بزرگ سازه به این قسمت رسیده و نیازی به روشنایی مصنوعی نیست. در طبقه زیرین، سالن‌های کنفرانس و ارائه پروژه قرار دارد و ظرفیت بزرگ‌‌ترین آن‌ها ۴۰۰نفر است.

زشت دوست‌داشتنی

جالب است بدانید این سازه خاص و متفاوت با انتقادهای زیادی در دنیای معماری مواجه شده و حتی در سال ۲۰۱۶ نامزد دریافت جایزه زشت‌ترین و بدترین سازه بریتانیا شد! یک مجله تخصصی حوزه معماری در انگلیس به کمک فعالان عرصه ساخت‌وساز هرساله با بررسی سازه‌های موجود در کشور، بدترین و زشت‌ترین طراحی‌های سال را انتخاب می‌کند و نام این رقابت کاربونکل کاپ (Carbuncle Cup) است. البته در نظرسنجی انجام‌شده جایزه این رقابت به یک مجتمع مسکونی به نام لینکلن پلازا (Lincoln Plaza) در لندن رسید.

افزودن دیدگاه

لطفا دیدگاه خود را بنویسید
لطفا نام خود را وارد کنید

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.